Αν αφήσουμε τις αναλύσεις που κάνει κάθε κόμμα για να αμυνθεί ή να δικαιολογήσει τα (αδικαιολόγητα) αποτελέσματα, το ρεαλιστικό συμπέρασμα των εκλογών είναι ότι το 60% των πολιτών γύρισε την πλάτη του στα κόμματα, προφανώς γιατί δεν απάντησαν στα βασικά του προβλήματα. Και αυτό αποτελεί πολιτική θέση!
Αποτυπώνεται ανάγλυφα ότι μόνο 1 στους 10 συντάσσεται με (ή απλώς ακολουθεί) την κυβερνητική πολιτική, λογικό (ίσως να είναι και πολύ) με τα όσα ταλαιπωρούν (για να μην πω βασανίζουν) την καθημερινότητα του πολίτη.
Στο δια ταύτα, το κόμμα που θα Οργανωθεί, θα παράξει πραγματική Πολιτική εστιάζοντας ουσιαστικά στον Πολίτη, που θα τη μεταφράσει σε εφαρμόσιμες προτάσεις (βαρέθηκα τη λέξη “κοστολογημένες” γιατί χρησιμοποιείται κατά το δοκούν), θα την επικοινωνήσει οριζόντια και κάθετα, που θα συγκινήσει τον κόσμο κάνοντας τον (συμ)μέτοχο στο Όραμά του, θέτει τις βάσεις μιας πιο ανθρωποκεντρικής προσέγγισης της ανάληψης και διαχείρισης της εξουσίας.
Εν κατακλείδι, για όσους βρισκόμαστε στην αντιπολιτευτική πλευρά, η ρητορική μας θα πρέπει να περιέχει αρχικά την ορθή διατύπωση των ζητημάτων (που αποτελεί το ήμισυ της επίλυσής τους στις θετικές επιστήμες) και ένα ολιστικό πλαίσιο προτάσεων-λύσεων.
Η κέντρο-κεντροαριστερή ιδεολογία έχει ευρύ πεδίο δράσης (και όχι μόνο αντίδρασης) και σίγουρα ένα μίγμα που συνδυάζει την εμπειρία με τα νέα μυαλά, μπορούν να παράξουν σύγχρονες Ιδέες που μετουσιώνονται σε Πράξεις!
Αλλιώς, ο κόσμος θα συνεχίζει να παθιάζεται (και να διοχετεύει τις ελπίδες του) μόνο στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στη Γιουροβίζιον (που ίσως να βολεύει κάποιους) ή όπου αλλού η θέαση είναι προτιμότερη από τη Συμμετοχή…
