Η Κάλυμνος πενθεί ένα παιδί της, τον Γιάννη Χαλίκο – Έναν ευεργέτη που άφησε έργο ζωής
ΓΡΑΦΕΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΧΑΛΚΙΤΗ
Βαρύ είναι το πένθος στην Κάλυμνο για την απώλεια του Καλύμνιου ευεργέτη Γιάννη Χαλίκου, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 66 ετών στο Ντάργουιν της Αυστραλίας. Εκεί όπου μεγαλούργησε, δημιούργησε, διακρίθηκε επιχειρηματικά. Εκεί όπου έκλεισε και ο κύκλος της ζωής του.
Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε συγκίνηση όχι μόνο στο νησί που τον γέννησε, αλλά και στην πολυπληθή Καλυμνιακή παροικία του Ντάργουιν, που τον θεωρούσε δικό της άνθρωπο. Γιατί ο Γιάννης Χαλίκος δεν ήταν απλώς ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας της ομογένειας. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν έκοψε ποτέ τον ομφάλιο λώρο με την πατρίδα του.
Ένας ευεργέτης της πράξης
Η προσφορά του στην Κάλυμνο και στα γύρω νησιά δεν περιορίστηκε σε τυπικές δωρεές. Ήταν στοχευμένη, διαρκής και ουσιαστική.
Στην υγεία, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα με την ανέγερση του «Χαλίκειου» κτιρίου στο Νοσοκομείο Καλύμνου, ένα έργο που χρηματοδότησε εξ ολοκλήρου ο ίδιος, ενισχύοντας ουσιαστικά τις υποδομές περίθαλψης του νησιού. Παράλληλα, συνέβαλε στην προμήθεια ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού και στην ενίσχυση κρίσιμων αναγκών διαχρονικά , όπως η αγορά κρεββατιών, η παροχή οξυγόνου κ.α.
Στην παιδεία, στάθηκε δίπλα στα μικρά και ακριτικά νησιά της Ψερίμου και της Τελένδου. Φρόντισε ώστε κάθε παιδί να έχει τα απαραίτητα σχολικά είδη καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς και κάλυψε το κόστος στέγασης εκπαιδευτικών, δίνοντας ανάσα σε δομές που παλεύουν καθημερινά με την υποστελέχωση και τις δυσκολίες της νησιωτικότητας.
Στην εκκλησία και την παράδοση, η συμβολή του ήταν επίσης καθοριστική. Ενδεκτικά αναφέρουμε : Χρηματοδότησε την αποκατάσταση του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας Καλαμιώτισσας μετά τις ζημιές που υπέστη από σεισμό, χρηματοδοτούσε επί σειρά ετών την Τράπεζα της Αγάπης ( Συσσίτιο ) της Ιεράς Μητροπόλεως αποδεικνύοντας έμπρακτα τον σεβασμό του στην πίστη και την ιστορία, του τόπου και πολλά άλλα.
Όσοι τον γνώρισαν κάνουν λόγο για έναν ευαίσθητο άνθρωπο, με έντονο ταμπεραμέντο αλλά και βαθιά συναισθηματική σύνδεση με την ιδιαίτερη πατρίδα του. Έναν άνθρωπο που μπορούσε να συγκινηθεί με μια ανάγκη, να θυμώσει με μια αδικία, αλλά να συνεχίσει να προσφέρει χωρίς δεύτερη σκέψη.
Μια απώλεια που αφήνει κενό
Ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος μιας διαδρομής που συνδέθηκε με μεγάλα έργα και γενναιόδωρες πρωτοβουλίες. Αφήνει όμως πίσω του μια παρακαταθήκη που δεν περιορίζεται σε κτίρια και υποδομές. Αφήνει το παράδειγμα ενός Καλύμνιου της διασποράς που απέδειξε ότι η απόσταση δεν σβήνει την αγάπη για τον τόπο.
Στην Κάλυμνο σήμερα επικρατεί θλίψη. Στο Ντάργουιν επίσης. Δύο πατρίδες που ενώθηκαν μέσα από τη ζωή ενός ανθρώπου. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά του Γιάννη Χαλίκου*, ότι έκανε την επιτυχία του γέφυρα προσφοράς προς τον τόπο που δεν έπαψε ποτέ να αποκαλεί «σπίτι».