Με φόντο τη δημοσκοπική στασιμότητα, ο Νίκος Ανδρουλάκης ανοίγει πόρτες και αφήνει αιχμές, αναζητώντας διέξοδο πριν το Συνέδριο του Μαρτίου.
Το αφήγημα της «εξωστρέφειας» επανέρχεται στο ΠΑΣΟΚ κάθε φορά που η βελόνα των δημοσκοπήσεων κολλάει. Αυτή τη φορά, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να το ντύσει με θεσμικό μανδύα, στήνοντας τραπέζια διαλόγου με τα «άλλα προοδευτικά κόμματα». Πίσω από τις μεγάλες λέξεις περί Συνταγματικής Αναθεώρησης και μετώπων πρωτοβουλιών, το πραγματικό διακύβευμα είναι άλλο: πώς θα αποφευχθεί η παγίωση μιας εικόνας κόμματος που δεν ανεβαίνει, όσο κι αν αλλάζει σκηνικό.
Το παρασκήνιο, πάντως, λέει ότι η πρωτοβουλία δεν ενθουσιάζει το σύνολο της Χαριλάου Τρικούπη. Στελέχη βλέπουν στα «τραπέζια» μια έμμεση παραδοχή αδυναμίας και όχι στρατηγικής αυτοπεποίθησης. Η δημόσια επίθεση του Ανδρουλάκη στην «εσωστρέφεια» μόνο τυχαία δεν ήταν· απευθυνόταν σε όσους φοβούνται ότι το άνοιγμα προς ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και Πλεύση Ελευθερίας μοιάζει περισσότερο με πολιτικό σωσίβιο παρά με σχέδιο ηγεμονίας στον χώρο.
Συνέδριο… τεστ αντοχής
Η έμφαση στη «διεύρυνση και όχι ρευστοποίηση» μαρτυρά και το άγχος της σύγκρισης με το παρελθόν. Η έμμεση βολή στον ΣΥΡΙΖΑ επί Τσίπρα λειτουργεί ως προειδοποίηση προς το εσωτερικό: «δεν θα γίνουμε σαν κι αυτούς». Όμως, στο παρασκήνιο, πολλοί αναρωτιούνται αν μπορείς να καλείς τους πάντες στο τραπέζι και ταυτόχρονα να πείθεις ότι κρατάς σφιχτά το τιμόνι.
Τελικά, το Συνέδριο του Μαρτίου μετατρέπεται σε τεστ πολιτικής αντοχής για τον ίδιο τον Ανδρουλάκη. Αν το άνοιγμα αποδώσει, θα μιλήσει για στρατηγική διορατικότητα. Αν όχι, τα «τραπέζια διαλόγου» θα καταγραφούν ως σύμπτωμα άγχους για την πολιτική του σωτηρία. Και στην πολιτική, το άγχος σπανίως κρύβεται, όσο επιμελημένο κι αν είναι το σκηνικό.